به نام یزدان  ...                                                                                               در سال 83 من کتابی را با نام گامهایی برای بهبود ایران نوشتم که بنا بر مسائل ممیزی که در کشور ما وجود دارد هرگز اجازه چاپ پیدا نکرد...در آن کتاب  من به آن گامها به شکل مثبت نگاه کرده بودم مثال عناوینی که الان به عنوان بی مسئولیتی یا دروغ انتخاب کردهام در آن زمان به عنوان مسئولیت پذیری یا صداقت لیبل میزدم  اما پس از سالها دریافتم مشکل ما در این نکته است که ما هرگز نخواستیم درون خود را کنکاو کنیم و انتقاد پذیر باشیم و موارد منفی که جامعه ما رو در بر گرفته نقد کنیم زیرا برطرف کردن همین نواقص است که میتواند یک آرمان را به مقصد برساند یا یه کشور را به جایگاه بالا و والایی برساند...من سعی کردم در این پست از نقص دومی که جامعه بیمار کنونی ایران ما را در بر گرفته استفاده کنم که بی شک اگر آن را نقد کنیم و تک تکمان برای هر کدام از این گامها در زندگیه شخصی خویش گامی برداریم نه تنها زندگی خویش را آباد خواهیم ککرد و انسانی با مقام و با شخصیت خواهیم شد که هم به درد جامعه خویش خواهیم خورد هم به درد خانواده و خودمان..بلکه با خود سازی فردی و رعایت این گامها جامعه خویش را نیز آباد و سبز خواهیم ساخت..چرا که یک جامعه سالم نشات گرفته از یک خانواده سالم و فرد سالم است ایراد کار ما ایرانیها در این است که همیشه همه چیز را میدانیم اما در دل خویش آن را به دیگری میسپاریم مثال میگوییم فلانی اول اونکارو انجام بده بعد من انجام میدهم..یا فلانی اول بگه بعد من میگویم...یا اینقدر افرادی هستند که این کارارو بکنن که دیگه نیازی به ما نیست یا اینکه من یکی چکار میتونم بکنم..به گمونم همه شما این حرفارو یا خودتون بارها زدید یا بارها از اطرافیانی که دارید شنیدید...به این میگن بی مسئولیتی که متاسفانه جامعه ما رو در برگفته..بی مسئولیتی هم نتیجه الگوهای تربیتیست هم جامعه پذیری...پس ما باید از این پس نحوه تربیتی و فرهنگی جامعه خودمونو به صورت فردی و سپس گروهی به سمت تربیت و فرهنگ مسئولیت پذیری سوق بدهیم در جامعه ما الگوهای تربیتی و پرورشی نسل جدید با مشارکت او تحقق نمیابد.بلکه دستاوردهای نسلی که مسئولیت های زندگی را در خانه و جامعه به عهده دارد..به شکلی حاضر و آماده در اختیار نسل جدید قرار میگیرد.به بیانی دیگر نسل یا نسلهای گذشته امکان تجریه در همان شرایطی را که خود پیش از آن تعامل کرده  و انگاه آن را بدست آورده اند به نسل جدید نمی دهند و با عدم مشارکت پذیری در تصمیمات و کارهایشان تنها دستاوردهای خود را که حاصل تجارب و تعا ملاتشان است و در حقیقت نقطه پایانی و دستاورد آن تجارب و ضروریات آن به شمار رفته به عنوان شناخت و رفتاری حاضر و اماده در اختیار نسل جدید قرار میدهند.به نابر این نسل جدید تنها ناظر ان شناختها رفتارها و انتخابهایی است که نسل پیشین تجربه کرده است اما چنین تمایزی در تجارب پس از پدید آمدن چگونه به پیش میرود و افراد و به دنبال آن جامعه را به سمت خود میکشد؟نسل جدید که از ابتدا در نهاد خانواده و سپس در نهادهای پرورشی.اقتصادی و سیاسی و فرهنگی تنها ناظز نسل گذشته بوده و مشارکتی در هیچ یک از آنها نداشته است زمانی فرا میرسد که باید کارها و مسئولیت ها را از نسل گذشته تحویل بگیرد.اما به هیچ وجه آمادگی آن را ندارد.زیرا ا. بنا بر عدم مشارکت و تماشاچی بودن اکنون دیگر واقعا از ملاکهایی برخوردارست که با واقعیت و جریان مسئولیت پذیری در زندگی فرسنگها فاصله پیدا کرده است و او در مواجهه با دنیای واقعی با ملاکهایش فاصله محسوس و عمیقی دارد.در نتیجه نسل جدید از هر نظر یک مبتدی است و به همان جهت ایدها بینش ها شناختها.رفتارها و گزینش ها و مهمتر از همه معیارهایش برای جملگی آنها بسیار سطحی وبه دور از واقعیت است .این پدیده کاملا طبیعی و منطقیست.زیرا نسل گذشته با عدم مشارکت نسل جدید مانع از آن شده است تا او باآزمون ها و تجارب مکرر تمامی دستاوردهایی را کسب کند که نسل گذشته منطقی و واقعی میپندارد...ببینید دوستان بحث در پیرامون مسئولیت پذیری در جامعه بسیار است من از سالها پیش به دنبال ریشه یابی برای رشد ویروسی بودم که خیلی سریع در کشورم ریشه دوانده بود و ایرانمان را از نظر فرهنگی و سیاسی بیمار کرده بود ابتدا به این نکته رسیدم که هویت ما و تاریخ ما در بین ایرانیان کنونی گم  شده است سپس راوی این مطلب  گردیدم و از سالها پیش شروع به نوشتن وبلاگ و کتاب و مقالهای فراوانی  در باره ترویج فرهنگ اصیل و تاریخ باستانی ایران زمین کردم زمانی که من و دوستان من شروع به گام نهادن در این مسیر کردیم هنوز اکثر جوونهای ما معنی فره وهر رو نمیدونستن هنوز پلاکهای فره وهر تو جامعه ما نقش نبسته بود هنوز اسامی نامهای ایرانی را کم بر روی فرزندانمان میگذاشتیم هنوز به کوروش افتخار نمیکردیم هنوز داریوش را نمیشناختیم..نمیخواهم جسارتی کرده باشم یا خود را ناجی فرهنگ ایران بدانم من و دوستانی که در این زمینه تلاش ناچیزی کردیم ناقابلتر از انیم که بتوانیم برای  مردم عزیز و اصیل و با تمدن ایران کاری کرده باشیم اما دوستانی که  مرا  میشناسند میدانند من برای این آرمان که به ان خو گرفته ام چه تاوانهایی چه اسارتهایی و چه ریاضتهایی پس داده ام برای نوشتن یک جمله ایران ازاد چه ضر به هایی که نخورده ام...!!نمیخواستم بحث رو به اینجا بکشونم اما این یک وبلاگ ازاده..میخوام تجارب خودمو به دوستان انمتقال بدم هرچند خودم هم به  عنوان یک ایرانی هنوز جوونم اما زود اغاز گر این قصه بودم من در سال 84 همتی را در جهت ترویج و شناخت فرهنگ و تمدن گذشته ایران به کار گماردم که تا کنون ادامه دارد اما خوشبختانه سیل تصاعدیه این داستان به جایی رسید که از این دست نوشتها و  آگاهی سازیها خوشبختانه تمام جامعه امان را در بر گرفت و امروزه میبینیم همگان کوروش و داریوش بزرگ را ایران را پاسارگاد را هخامنشیان را و... میشناسند پس از این دوره سعی در آگاه سازی مردمانم در جهت اصول سیاسی و شناخت مباحث سیاسی مثل سکلاریسم مارکسیسم دموکراسی و نیسمها و ییسم های دیگر کردم که جامعه به قواعد و ساختار سیاسی آشنایی پیدا کند و این آگاه سازی وشنخت و دانستن تنها چیزیست که  متاسفانه خیلیها! آن را دوست ندارند زیرا این شناخت و این خود آیی و آگاه سازی به جایی رسید که مردم ما خواستار حق و حقوق خود شدند که شما نتیجه آن را در این سالها مشاهده کردید...سیاست و بهتر زیستن و بهتر شدن الفبایی دارد که باید ان را به ترتیب آموخت من دورهای بسیاری را دوره کردم و به تصویر خط آورم هم اکنون ما در محیبط پیرامون خود شاهد پیشرفت خاور میانه و به صدا در امدن مردمان خاور میانه هستیم اما هنوز خود خموشیم پس به نا چار در اندیشه فرو رفتم وتنها دلیل آن را نقد نکردن افکار محیطی جامعه خویش دانستم  ما نیاز داریم از خود شروع کنیم تا به یک جامعه سالم برسیم بدین ترتیب گامهایی را که دانستم برای بهبودی ایران لازم است به رشته تحریر در آوردم اولین گام دروغ بود و دومینش بی مسئولیتی اگر به ترتیب جلو برویم و هر ئکدام از این گامها را در جهت مثبتش بکار بریم یعنی تا اینجا هر فرد دروغ نگوید و مسئولیت پذیریش بیشتر شود و گامهای بعدی را به اجرا در اورد هم  خود میتواند به یک شخصیت و مقام بالایی در جامعه و زندگی شخصیه خویش دست یابد  هم میتواند به مرور و در زمانی کم ذهن ها را اگاه کند تا دوباره ایرانی ازاد را بسازیم و این مستلزم تلاش است آنگاه که ذهن بیدار شود احقاق حق میتوان نمود و این دقیقا چیزیست که خیلی از قدرتمندها نمیخواهند چون درخت دانش با عمل  یعنی قدرت و هیچی قدرتی رقیب نمیخواهد تا اینجا فهمیدیم هدفه ما از این نوشتها چیست...پس در کلامی مبحث این پست را به پایان میبرم..باید مسئولیت پذیر  باشیم برای زندگی خویش برنامه ریزی کنیم هر روز هدفی داشته باشیم و ان را مکتوب و اجرا کنیم خلاقیت خودمان را به حرکت در آوریم و تقلید را فراموش کنیم میتوان برای مسئولیت پذیری  به عنوان تمرین اول حتی از نان خریدن و مسئولیت قسمتی از کارهای خانواده شروع کنیم باید مطالعه خود را افزایش دهیم و این را بدانیم ما نسبت به جامعه خود و آیندگان خود نیز مسئولیم و این مسئولیت با تلاش .علم هدف و خواستن و عمل کردن شکل واقعی خود را در بر خواهد گرفت به امید آنکه هریک در این باب تلاش خود را بکنیم و مسئولیت پذیرتر باشیم تا بتوانیم بهتر و کاربردیتر و زودتر به مقصد خویش نائل آییم چیزی که ایران ما به ان نیاز دارد حرکت.تلاش و دانستن است.امیدوارم در پناه اهورای ایرانشهر در زیر سایه اهورایی اهورا مزدا سالم و شاد به زیستن خویش ادامه دهید یادم می اید در وبلاگ سالها پیشم مینوشتم سرباز جاوید ایران زمین حمید...شاد زی مهر افزون پاینده ایران